Een sterfdag herdenken (19)

Op 29 maart 2018 heb ik een kalender gekocht – geen verjaardagskalender, maar een sterfdagkalender. De eerste naam en datum die ik daarop schreef zijn van de overbuurman. Hij is overleden op 14 maart. Daarna noteer ik uiteraard ook de sterfdagen van mijn ouders, mijn onlangs overleden zusje en anderen.

Nu ik driekwart eeuw geleefd heb, krijg ik steeds meer voeling met de impact van de zogenoemde ´derde fase´. De periode waarin je het werkende leven achter je hebt gelaten en zoekt naar nieuwe invullingen. `Ga vooral genieten, zolang het nog kan!´ is een uitspraak die leeftijdgenoten bekend zal voorkomen. ´Want straks kan het niet meer, oh … het leven is maar zo kort …`. Triestheid dus maar onderdrukken … ?

Of ruimte geven aan wat daaronder stroomt … het leven, levensenergie? De energie waarmee elk mens begiftigd is. Levensenergie, die vooral tot uiting zal komen naarmate een mens meer vertrouwd raakt met zijn derde fase. Eerder kan natuurlijk ook. Die fase gaat voor de meesten in nadat ze de 65 zijn gepasseerd, maar ook jongeren met een ziekte kunnen er vroegtijdig in terecht komen.

De buurman was 72 toen hij overleed aan de gevolgen van COPD (Chronic Obstructive Pulmonary Disease). Dat betekende o.m. dat hij meer dan 10 jaar met extra zuurstof heeft moeten leven. De blijmoedigheid waarmee hij dat aanvaardde was heel bijzonder, en bemoedigend voor zijn omgeving. De derde fase heeft hij ten volle geleefd.

Waarom nu die sterfdagkalender? Dan kan ik volgende jaren op 14 maart bewust stilstaan bij zijn heengaan dit jaar: hem nog eens in gedachten nemen. En dat gaat ook gelden voor de andere overledenen die een plaats krijgen op mijn kalender: de datum dat ze zijn gestorven, met tussen haakjes hun geboortedatum.

IMG_2333 (2)
Beeld Wim Ridder

Naar mijn overtuiging wordt iemand die door de poort van de dood is gegaan – zoals antroposofen zo mooi zeggen – herboren in het hiernamaals, dan wel het ‘hiervoormaals’. Een nieuwe ‘fase van zijn’ breekt aan, in de opeenvolging van levens van de ziel. Deze bevindt zich dan in de geestelijke wereld, waar van ruimte en tijd geen sprake meer is en waar zich processen afspelen die het begrip van ons als aardebewoners te boven gaan. Liefde, wijsheid en vrede omstralen degenen die ontwaken in die nieuwe zijnstoestand …

Mijn streven is om op de sterfdag van geliefde gestorvenen contact met hen te zoeken. Hoe? Waarom? De wijze waarop ik dat wil doen is: in meditatie gaan en mij afstemmen op hem of haar, b.v. met behulp van een foto of een specifieke herinnering. Op het niveau voorbij denken en voelen kun je je bewust worden van de verbinding die er was en in principe nog steeds is … of meer dan dat.

De reden waarom ik hiervoor kies is dat die bewust gezochte verbinding de betrokkene goed zou kunnen doen. Het kan ook dat de geliefde dode mij nog iets wil meedelen of overbrengen, op het subtiele niveau waarover het hier gaat. Dat versterkt de band tussen ons en geeft mij nieuwe kracht en inzichten.

Herdenken van iemands sterfdag kun je ook doen met elkaar. Een vriendin vertelde me hoe zij, op de datum waarop haar man ‘te vroeg’ de aarde verliet, met kinderen en kleinkinderen vorm geeft aan zo’n viering – met een foto, veel bloemen en een bezoek aan het graf. De kleinkinderen ‘praten met’ hem en bouwen zo een band op met de opa die ze nooit hebben gekend …

Het idee van de sterfdagkalender kwam ik tegen in het boek van Renée Zeylmans, ‘Stervensbegeleiding : Een wederzijds proces’ (2015).
Tevens verwijs ik graag naar twee boeken van Hans Stolp: ‘Stervensbegeleiding in een nieuwe tijd” (2012) en ‘Omgaan met gestorvenen : Leven voorbij de dood’ (samen met Margarete van den Brink, 2000).

 

De titel: Licht Werk(t)

De titel: Licht Werk(t)

Neem het lichtlandschap van een ansichtkaart die ik gisteren ontving. Een ondergaande zon, boven de branding van de zee. Het zonlicht gaat schuil achter een wolkenlucht, waaruit zomaar wat regen kan vallen. De straling van de zon wordt weerkaatst in de laag water op het strand, waar het zojuist eb is geworden. Wat een nuances aan kleur, aan beweging, aan diepte en wat een suggestie van oneindigheid van de lucht en het water …

Licht, lucht, beweging en oneindigheid ervaar ik – wanneer ik mij daarvoor open stel – in de fysische én in de metafysische werkelijkheid, die naast elkaar bestaan. Die samenhang heb ik altijd aangevoeld, maar ben deze sterker gaan ervaren door de leerweg Awakening Your Light Body. Het wekken of laten ontwaken van je lichtlichaam betekent je bewust worden van je eigen grotere, energetische lichtlichaam. Tevens stelt die leerweg je in staat ontvankelijk te worden voor de energie van mensen in het algemeen.

Kijken naar deze foto is een metafoor (beeldspraak) voor hoe je in het leven kunt staan. Wat is je focus, waarop richt je vooral je aandacht? Ga je voor de bron van het licht of voor de  mensen en dingen die dat licht weerkaatsen? Omhels je tevens de aarde? Zie je de samenhang tussen ‘boven’ en ‘beneden’?

De foto had niet genomen kunnen worden zonder aanwezigheid van het zonlicht. De zon is centraal in deze afbeelding. In relatie tot de titel van het blog zeg ik:

Licht werkt, altijd, of het zichtbaar is of onzichtbaar. Mensen die bewust willen samenwerken met het zichtbare en het onzichtbare licht doen aan Lichtwerk en zijn lichtwerkers. Naarmate je vordert op deze weg, wordt het werk steeds lichter, het is licht werk.